უფლებადამცველი ორგანიზაციები ნატოს გენერალურ მდივანს ანკარის სამიტზე მედიისთვის აკრედიტაციის შეზღუდვის გამო მიმართავენ

უფლებადამცველი ორგანიზაციები ნატოს გენერალურ მდივანს ანკარის სამიტზე მედიისთვის აკრედიტაციის შეზღუდვის გამო მიმართავენ

საერთაშორისო პრესის ინსტიტუტი (IPI) და პრესის თავისუფლების დამცველი 14 სხვა საერთაშორისო ორგანიზაცია ნატოს გენერალურ მდივანს, მარკ რუტეს ღია წერილით მიმართავენ. ისინი შეშფოთებას გამოთქვამენ 7-8 ივლისს ანკარაში დაგეგმილი ნატოს სამიტის წინ დამოუკიდებელი თურქული მედიასაშუალებებისა და ჟურნალისტებისთვის აკრედიტაციაზე უარის თქმის გამო.

ნატოს სტრატეგიული კომუნიკაციების ოფისმა უარი უთხრა აკრედიტაციაზე არაერთ დამოუკიდებელ მედიასაშუალებას, მათ შორის: Halk TV, Sözcü TV, Nefes, BirGün, Cumhuriyet, ANKA News Agency, Medyascope და T24. აღსანიშნავია, რომ მათ შორის არიან ჟურნალისტები, რომლებსაც ნატოს სამიტების გაშუქების მრავალწლიანი გამოცდილება აქვთ. უარის თქმის მიზეზები არ განმარტებულა, ხოლო მიღებული შეტყობინებების მიხედვით, ეს გადაწყვეტილება საბოლოოა.

ორგანიზაციები ხაზს უსვამენ, რომ ნატოს განცხადებით, ალიანსი აკრედიტაციის პროცესში ეყრდნობა მასპინძელი ქვეყნის (თურქეთის) შეფასებებს. უფლებადამცველები მიიჩნევენ, რომ რადგან თურქეთის პრეზიდენტის დაქვემდებარებაში მყოფი კომუნიკაციების დირექტორატი ცნობილია კრიტიკული ჟურნალისტების წინააღმდეგ აკრედიტაციის მექანიზმის გამოყენებით, ნატოს ამგვარი დამოკიდებულება რისკს ქმნის, რომ გადაწყვეტილებები პოლიტიკურად არის მოტივირებული.

ხელმომწერი ორგანიზაციები ნატოსგან მოითხოვენ:

  • აკრედიტაციაზე უარის თქმის მკაფიო და კონკრეტული მიზეზების დასახელებას.
  • აკრედიტაციის პროცესში თურქეთის ხელისუფლების ჩართულობის გარკვევას.
  • უარყოფილი განაცხადების გადახედვას და აკრედიტაციის აღდგენას იმ მედიასაშუალებებისთვის, რომლებიც აკმაყოფილებენ ნატოს სტანდარტებს (მათ შორის, სარედაქციო დამოუკიდებლობას).
  • სამიტის დაწყებამდე აპელაციის მექანიზმის შექმნას.

წერილის ხელმომწერებს შორის არიან: ARTICLE 19 Europe, CPJ, Human Rights Watch, IFJ, PEN Norway, TGS და სხვა გავლენიანი ორგანიზაციები.

ხელმომწერი ორგანიზაციები მიიჩნევენ, რომ აკრედიტაციაზე უარის თქმა არის საჯაროდ ხელმისაწვდომი ინფორმაციის პირდაპირი შეზღუდვა და თურქეთის შესახებ დამოუკიდებელი წყაროებისგან ინფორმაციის მიღების შესაძლებლობის წართმევა, როგორც თურქეთის საზოგადოებისთვის, ისე საერთაშორისო თანამეგობრობისთვის.